geçenlerde arkadaşlarımla konuşuyorduk, bir şekilde konu döndü dolaştı hayattaki amaçlarımıza geldi. bir arkadaşım dedi ki; "mesela 5 yıl sonra öleceğini bilsen hayatında neleri değiştirirdin?"

bu soruya cevap vermek zor, konuya bu şekilde bakınca insan daha bir iyi anlıyor yaptığı ve yapmakta olduğu hataların gerçekliğini. ben hemen "moda okumak için okulun bitmesini beklemezdim, bırakırdım okulu, moda eğitimine başlardım" dedim. ve ilginç bir şekilde, içinde bulunduğumuz ortamdaki herkes okulu bırakmaktan bahsetti.

düşündüm o zaman: madem 5 yıl sonra ölecekmişim hissi okuldan vazgeçmeme sebep oluyor, o zaman neden hala inatla 2 senedir yapamadığımın gayet bariz olduğu bir şeyi yapmaya uğraşıyorum ki?

aslında cevabı gayet basit. yapamıyor olduğuma hala inanmıyorum da ondan. hala, inanmak çok zor biliyorum ama, başarabileceğimi düşünüyorum.

hatta cevabımı da değiştirdim hemen: "okulu neden bırakıyorum ki, moda eğitimi almaya bu okulu okurken başlardım. böylece hem bilim insanı, hem de modacı olurdum gider ayak"

eee, o zaman ne duruyorum? nereden biliyorum ki 5 sene daha yaşayacağımı? bunun bir garantisi var mı? neden hayattaki amacıma ulaşmak için illa da bir şeylerin gelip "hadi" demesini bekliyorum?

finallerim başlıyor, çok az kaldı. amacım bütün derslerimi olabildiği kadar yüksek getirmek. bu dönem fena değil durumum. hem derslerimi, hem de amaçladığım şeyi, gerçekten, hakkını vererek yapabilirim. buna inanıyorum.

bence siz de 5 yıl sonra ölecek olmayı beklemeyin. bu soruyu kendinize sormanın zamanı çoktan gelmiştir de geçiyordur bile belki, kim bilir? hiç bir şeyin garantisi olmadığı gibi, kendinizden başka gerçekten istediğiniz şeyleri yapmanızı sağlayabilecek kimse de yok. hatta, eğer bir amacınız yoksa, bu soruyu kendinize sorduğunuzda bir cevap veremiyorsanız, o zaman daha da korkun bence. amaçsızlık çok kötü bir şey.

ölümcül soru buydu işte... en kısa zamanda cevabımı uygulamaya geçirmek istiyorum şahsen.